Fotografija (foto+grafija), postupak dobivanja trajne slike objekta djelovanjem elektromagnetskoga zračenja (najčešće svjetlosti, tj. vidljivog dijela spektra) na fotoosjetljivu podlogu. Svjetlost odražena od realnog objekta projicira se na fotoosjetljivu podlogu optičkim sustavom, najčešće objektivom kamere ili fotografskog aparata i uzrokuje na njoj promjene koje su kod klasičnih fotografskih postupaka fotokemijske, a kod digitalne fotografije fotoelektrične naravi. Naziv fotografija prvi je upotrijebio britanski znanstvenik J. F. W. Herschel 1839.

Većina se klasičnih fotografskih postupaka osniva na izrazitim fotolitičkim svojstvima srebrnih soli. Među njima je temeljni, a ujedno i najstariji, negativsko-pozitivski postupak. Njime se dobivaju ne samo crno-bijele već i fotografije u boji, a može ih se izraditi na papiru ili na prozirnom filmu (dijapozitivi).

Negativsko-pozitivski se postupak osniva na osvjetljavanju (eksponiranju) sloja fotografske emulzije nanesene na fotografski film ili ploču. Taj je fotoosjetljivi sloj suspenzija vrlo sitnih kristalića srebrnih halogenida (uglavnom srebrnog bromida) u želatini. Na osvijetljenim mjestima sloja zbiva se fotokemijska reakcija, i to raspad (fotoliza) srebrnih halogenida (redukcija srebrnih iona u atome) i izlučivanje crnih zrnaca elementarnog srebra. Njihova je gustoća razmjerna intenzitetu svjetlosti, ali nedovoljna da bi slika postala vidljivom. Stoga se takva latentna slika treba naknadnom kemijskom obradbom (razvijanjem i fiksiranjem) pretvoriti u vidljivu sliku, stabilnu na svjetlost. Tako dobivena slika naziva se negativ, jer na njemu tamni (neprozirni) dijelovi odgovaraju svijetlim dijelovima fotografiranog predmeta i obrnuto. Realna slika, pozitiv, dobiva se ponavljanjem postupka, odnosno kontaktnim kopiranjem ili projekcijskim povećavanjem negativa i kopiranjem na fotografski papir te ponovnim razvijanjem i fiksiranjem. Mogućnost izradbe neograničenog broja kopija istoga pozitiva velika je prednost tog postupka.